Storythai

ไม่ซาบาย

ตั้งกะวันเสาร์มาแล้ว
ไม่มีไข้
แต่ปวดคอมั๊ก ๆ ๆ
พูดมาก ๆ แล้วปวดคอ
แต่ต้องพูด พูดทั้งวันอีกตะหาก
ต้องสอนหนังสือ
เปลี่ยนเนื้อหาที่จะสอนด่วน
ให้นักเรียนพิมพ์งานซะ
แต่ถึงไงก็ต้องอธิบายเนื้อหา
เซงจิง ๆ

วันนี้ หนาวมาก ( ไม่รู้คนอื่นหนาวป่าวนะ แต่เราหนาวมาก)
ไข้ขึ้นซะแล้วหละม้าง.. (ไข้ปิ๊กบ้าน)

ไม่ซาบาย

ตั้งกะวันเสาร์มาแล้ว
ไม่มีไข้
แต่ปวดคอมั๊ก ๆ ๆ
พูดมาก ๆ แล้วปวดคอ
แต่ต้องพูด พูดทั้งวันอีกตะหาก
ต้องสอนหนังสือ
เปลี่ยนเนื้อหาที่จะสอนด่วน
ให้นักเรียนพิมพ์งานซะ
แต่ถึงไงก็ต้องอธิบายเนื้อหา
เซงจิง ๆ

วันนี้ หนาวมาก ( ไม่รู้คนอื่นหนาวป่าวนะ แต่เราหนาวมาก)
ไข้ขึ้นซะแล้วหละม้าง.. (ไข้ปิ๊กบ้าน)

สงบเสงี่ยม เจียมตัว

ใจมันรับโดยดี ว่ายังมีเธอ
แม้ต้องเจอะต้องเจออะไรนักหนา
เธอเปิดใจของเธอ และให้อีกคนเข้ามา
ตัวฉันไม่มีค่าต่อไปแล้ว

ยังจะขอดูแล ด้วยความยินดี
แม้ว่าเธอไม่มีตอบแทนให้ฉัน
จะอยู่เพียงผู้เดียว ก็ต้องปวดใจเหมือนกัน
ยอมรับว่าทุกวัน ตัดเธอไม่ได้เลย

ขอทีได้ไหม อย่าไปจากฉัน
ยอมอยู่ตรงนั้น แล้วเป็นอะไรก็ได้
ขอเพียงเท่านี้ สงบี่ยม เจียมตัว ไม่วุ่นวาย
ถึงเจ็บเพียงไหน ก็ขออยู่ใกล้เธอ

เธอจะรักใคร ๆ ฉันยอมจะทน
เพราะให้เธอซะจน หมดใจของฉัน
แค่อยากมองหน้า และได้เจอะเธอทุกวัน
สิ่งไหนที่ต้องการ บอกมาฉันให้เธอ


ทนกับการอยู่ อยู่ในที่มืด

ไม่สามารถเปิดเผยตัวได้

อยู่ในบทบาทหนึ่ง

ที่ใจอยากจะเป็นอีกบทบาทหนึ่ง

ไม่สามารถพูดได้อยางเต็มปากเต็มคำ

ว่า " รัก "

กำแพงิดกั้น

กรอบที่ล้อมรอบ

เกราะป้องกัน

มันทำให้ไม่สามารถเข้าใกล้ได้มากกว่านี้

มือที่เคยจับ

หน้าที่เคยจ้อง

คำพูดที่เคยพุด

ต้องทำปรับ

ต้องเปลี่ยน

ต้องค่อย ๆ ทำ

ให้เปลี่ยน...

เปลี่ยนไปเป็น

แค่ " เพื่อน "